Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ο ΤΡΟΠΑΙΟΦΟΡΟΡΟΣ

Βίος και απολυτίκιο του Αγίου Γεωργίου του Μεγαλομάρτυρα και Τροπαιοφόρου, του οποίου η Εκκλησίας μας τιμά την μνήμη στις 23 Απριλίου.

Ο άγιος Γεώργιος γεννήθηκε μεταξύ των ετών 280-285 μ.Χ., πιθανότατα στην περιοχή της Αρμενίας, από τον Έλληνα Συγκλητικό, στρατηλάτη στο αξίωμα, κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, Γερόντιο. Εκεί, σε ένα μοναστήρι της περιοχής, ο Άγιος δέχθηκε το Μυστήριο του Βαπτίσματος και έγινε μέλος της Εκκλησίας. Ο πατέρας του Αγίου, Γερόντιος, καταγόταν από πλούσια και επίσημη γενιά της Καππαδοκίας. Σε παλαιό χειρόγραφο αναφέρεται, ότι γεννήθηκε στον Σεβαστούπολη της Μικρής Αρμενίας, αρχικά ήταν ειδωλολάτρης και αργότερα έγινε χριστιανός. Η σύζυγός του ονομαζόταν Πολυχρονία, ήταν χριστιανή και καταγόταν από τον γνωστό Λύδδα (Διάσπολη) της Παλαιστίνης. Όπως αναφέρουν οι πηγές, η οικογένεια του Αγίου, Όταν εκείνος ήταν σε μικρή ηλικία, μετοίκησε στην Λύδδα, λόγω του θανάτου του πατρός του.

Σε νεαρή ηλικία ο Γεώργιος κατατάχθηκε στον ρωμαϊκό στρατό. Διακρίθηκε για την τόλμη και τον ηρωϊσμό του και έλαβε το αξίωμα του Τριβούνου. Λίγο αργότερα ο Διοκλητιανός τον έκανε Δούκα (διοικητή) με τον τίτλο του Κόμητος στο τάγμα τον Ανικιώρων της αυτοκρατορικής φρουράς· «πολλάκις πρότερον μεγαλοπρεπώς διαπρέψας του των σχολων μετά ταυτα πρώτου τάγματος κόμης κατ’ εκλογήν προεβλήθη». Στις αρχές του 303 μ.Χ. ο Άγιος συλλαμβάνεται και ακολουθεί το μαρτύριο.

Η πίστη του Αγίου γίνεται αφορμή να βαπτισθούν οι στρατιωτικοί Ανατόλιος και Πρωτολέων, Βίκτωρ και Ακίνδυνος, Ζωτικός και Ζήνωνας, Χριστοφόρος και Σεβιριανός, Θεωνάς, Καισάριος και Αντώνιος, των οποίων την μνήμη εορτάζει η Εκκλησία στις 20 Απριλίου, και η βασίλισσα Αλεξάνδρα, σύζυγος του Διοκλητιανού, μαζί με τους δούλους της Απολλώ, Ισαάκιο και Κοδράτο, των οποίων η μνήμη τιμάται στις 21 Απριλίου.
Ο Διοκλητιανός δεν το περίμενε και έφριξε με την στάση του Γεωργίου. Τότε άρχισε για τον Άγιο μια σειρά φρικτών βασανιστηρίων, αλλά και θαυμάτων, που έφεραν πολλούς ειδολολάτρες στη χριστιανική πίστη. Αφού τον λόγχισαν, ξέσκισαν τις σάρκες του με ειδικό τροχό από μαχαίρια. Έπειτα, τον έριξαν σε λάκκο με βραστό ασβέστη και κατόπιν τον ανάγκασαν να βαδίσει με πυρωμένα μεταλλικά παπούτσια. Από όλα αυτά ο Θεός τον κράτησε ζωντανό και έγινε αιτία να εξευτελιστούν τα είδωλα και οι εκφραστές τους.

Ο Άγιος μαρτύρησε προσευχόμενος, «απετμήθη την κεφαλήν», την Παρασκευή 23 Απριλίου του έτους 303 μ.Χ. Κατά δε τον υπολογισμό του ιστορικού Ευσεβίου, και σύμφωνα με το μακεδονικό ημερολόγιο, αντιστοιχούσε στην Παρασκευή της Διακαινησίμου, του Πάσχα. Κρυφά σήκωσαν οι Χριστιανοί το πάντιμο λείψανο του και το έθαψαν, μαζί με αυτό της αγίας μητρός του, η οποία μαρτύρησε την ίδια ή την επόμενη ημέρα. Ο πιστός υπηρέτης του Αγίου, Πασικράτης, εκτελώντας την επιθυμία του Αγίου, παρέλαβε το άγιο λείψανο του Μάρτυρα, μαζί με αυτό της μητέρας του, και τα μετέφερε στην Λύδδα της Παλαιστίνης. Από εκεί, όπως βεβαιώνουν οι πηγές, οι Σταυροφόροι πήραν τα ιερά λείψανα της Αγίας Πολυχρονίας και τα μετέφεραν στην Δύση.

Μετά τον μαρτυρικά θάνατο του Αγίου μαρτύρησαν και οι συνδέσμιοί του Ευσέβιος, Νέων, Λεόντιος, Λογγίνος και άλλοι τέσσερις μαζί. Την μνήμη τους τιμά η Εκκλησία στις 24 Απριλίου.

Βλέπουμε, ότι με κέντρο την ημέρα του μαρτυρίου του Αγίου, δημιουργείται μέσα στον λειτουργικό χρόνο της Εκκλησίας, ένας εορτολογικός κύκλος, ο οποίος καλλιεργείται περισσότερο από τα Τυπικά της Κωνσταντινούπολης, που ξεκινά στις 20 Απριλίου και τελειώνει στις 24 του αυτού μηνός. Ο εορτολογικός αυτός κύκλος δείχνει την περίοπτη θέση του Μάρτυρος στην ζωή της Εκκλησίας.

Κατά την Εκκλησία μας, ο ένδοξος αυτός μεγαλομάρτυρας είναι ο μαργαρίτης ο πολύτιμος, ο αριστεύς ο θείος, ο λέων ο ένδοξος, ο αστήρ ο πολύφωτος, του Χριστού οπλίτης, της ουρανίου στρατιάς ο συνόμιλος.

Απολυτίκιο

Ως των αιχμαλωτων ελευθερωτης, και των πτωχων υπερασπιστης, ασθενουντων ιατρος, βασιλεων υπερμαχος, Τροπαιοφορε Μεγαλομαρτυς Γεωργιε, πρεσβευε Χριστω τω Θεω, σωθηναι τας ψυχας ημων.

Κοντάκιον:

Γεωργηθείς υπο Θεού, ανεδείχθης
της ευσεβείας γεωργός τιμιώτατος,
των αρετών τα δράγματα συλλέξας σεαυτώ,
σπείρας γαρ εν δάκρυσιν, ευφροσύνην θερίζεις,
αθλήσας δε δι'αίματος, τον Χριστόν εκομίσω,
και ταις πρεσβίαις άγιε ταις σαις,
πάσι παρέχεις πταισμάτων συγχώρησιν




Μεγαλυνάριον:





Τον θερμόν προστάτην και βοηθόν, τον εν τοις κινδύνοις αντιλήπτουρα ταχυνόν, των μαρτύρων κλέος, ειδώλων καθαιρέτην, Γεώργιον το Μέγαν, πάντες τιμήσωμεν.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΡΑΦΑΗΛ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ, ΟΙ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ

Οι νεοφανέντες Αγίοι της Λέσβου κατάγονταν από διάφορα μέρη. Εμαρτύρησαν όμως όλοι μαζύ στο Μοναστήρι των Καρυών της Μυτιλήνης το 1462 δέκα σχεδόν χρόνια μετά το πάροιμο της Πόλης από τους βαρβάρους και κακούργους Τούρκους. Ο Αγίος Ραφαήλ , γεννήθηκε γύρω στο 1410 στην Ιθάκη και συγκεκριμένα στην μεγάλη συνοικία Μύλος. Ο πατέρας του λεγόταν Διονύσιος Λασκαρίδης και καταγόταν από λευϊτικό γένος και ήταν καλός χριστιανός. Ευσεβέστατη χριστιανή ήταν και η μητέρα του. Γι΄αυτό άλλωστε έβγαλαν και τέτοιο καλό παιδί.
Στο βάπτισμα του έδωσαν το όνομα Γεώργιος. Οι γονείς του ήταν ευκατάστατοι. Τον έμαθαν πολλά γράμματα και ιδίως του θεού τα γράμματα. O Γεώργιος ήταν έξυπνος , πολύ ευσεβής και μέ φόβον Θεού. Ο Γεώργιος , ο μετέπειτα Ραφαήλ , είχε καταταγεί στο στρατό του Βυζαντίου και σε ηλικίαν 35 ετών ήταν αξιωματικός , θέλησε όμως να γίνει αξιωματικός του Χριστού. Γι' αυτό έφυγε από το στρατό κι' έγινε κληρικός.

Ζούσε στην Μακεδονία και ήταν Πρωτοσύγγελος. Ηταν πολύ γνωστός στο Οικουμενικό Πατριαρχείο , για την αρετή , τη μόρφωση και την Ορθοδοξία του. Την εποχή εκείνη γινόταν μεγάλη προπαγάνδα α­πό τους Παπικούς και από τους εδώ Ελληνες φιλοπαπικούς. Γίνονταν συζητήσεις μεταξύ Ορθοδόξων και Πα­πικών.

Ηθελαν πάση θυσία να κάνουν την ένωση με τον Πάπα. Αλλά και μετά την ψευδοσύνοδο της Φερ-ράρας προσπαθούσαν να επιβάλουν οπωσδήποτε την έ­νωση με τους αιρετικούς Παπικούς. Ο Ραφαήλ διακρινόταν για την μόρφωση του. Οι γραμματικές του γνώσεις ήταν πολύ μεγάλες , καθώς και η θεολογική του κατάρτηση. Ηταν σταθερός στην Ορθοδοξία. Εγνώριζε καλά τα δόγματα και τους Ιερούς Κανόνας της Εκκλησίας.

Γι΄αυτό τo Πατριαρχείο τoν έστελνε σe συνέδρια να κάνει θεολογικές συζητήσεις στο εξωτε­ρικό με τους Παπικούς. Κατ΄επανάληψη τον έστειλαν στο Μορλαί της Γαλλίας. Επήγε και στο Παρίσι.

Το Πατριαρχείον τον διώρισε οικουμενικό ιερο­κήρυκα , του έδωσε δηλαδή την άδεια να περιέρχεται παν­τού , να κηρύττει τον Λόγον του Θεού και να στηρίζει τους ανθρώπους στην Ορθοδοξία. Πολλές φορές πήγε και στην Αθήνα. Εκήρυξε μάλιστα τον Λόγον του Θεού στο μνημείο του Φιλοπάππου , «πέρα από την πάρ­ια με τις κόκκινες κολόνες», την πύλη δηλαδή του Αδρι­ανού. Εκήρυξε στον Αγίο Δημήτρη τον Λομβαρδιάρη.

Γι΄αυτό , σήμερα στην εκκλησία αυτή έχουν την εικόνα του και τον γιορτάζουν. Στο Μορλαί της Γαλλίας γνώρισε και τον Αγίο Νικόλαο. Η οικογένεια του Νικολάου ζούσε στη Θεσ­σαλονίκη. Ο πατέρας του ήταν συμβολαιογράφος και την μητέρα του την λέγανε Μαρία. Δυστυχώς , ο Νικόλαος , εκεί στη Γαλλία ζούσε κοσμική ζωή. Οταν όμως ήταν 27 ετών , γνώρισε στο Μορλαί της Γαλλίας τον Αγίο Ραφαήλ. Η Αγία ζωή του Ραφαήλ , τα λόγια του τα θεϊκά και οι συμβου­λές του έκαναν τον Νικόλαο ν΄άλλάξει τελείως. Αφη­σε την κοσμική ζωή και αφοσιώθηκε κι αυτός στο Θεό.

Ακολούθησε τον Αγίο Ραφαήλ και έγινε συνεργάτης του. Τον έστειλε μάλιστα πολλές φορές να κηρύττει τον Λόγον του Θεού σε πολλά μέρη. Ο Αγίος Ρα­φαήλ τον χειροτόνησε και διάκονον. Κατόπιν χωρίσθηκαν. Δεν ξέρουμε για ποιαν αιτία. Ο Αγίος Ραφαήλ ήταν σπουδαίος άνθρωπος και είχε πολλές περιπέτειες.

Η κατάσταση τότε ήταν ακα­τάστατη. Λόγω των πολέμων ταραχή και σύγχυση επι­κρατούσε παντού. Ο Θεός όμως τα έφερε να συναντη­θούν και πάλι , έπειτα από πολύ καιρό , μέσα στην ταραχή του πολέμου. Μετά την άλωση δυστυχώς της Κωνσταντινοπόλεως οι Τούρκοι μπήκαν στην Θράκη και έσφαζαν τους Χρι­στιανούς και έκαναν βιαιότητες. Ο κόσμος , για να σωθεί από το μαχαίρι του άγριου κατακτητού έτρεχε παντού σαν τα κυνηγημένα πουλιά. Τότε ένα καράβι θα έφευγε από την Αλεξανδρούπολη για την Μυτιλήνη.

Ηταν γεμάτο από σαστισμένο κόσμο. Μ' αυτό το καράβι ταξείδεψαν ο Αγίο Ραφαήλ και ο διά­κονος Νικόλαος. Πήγαιναν στην Λέσβο πρόσφυγες. Ενόμιζαν , ότι θα ήταν ασφαλέστεροι εκεί. Βγήκανε θαλασσοδαρμένοι στο χωριό Θερμή της Μυτιλήνης , άγνωστοι και ξένοι πρόσφυγες. Ηταν η 14. Μαρτίου του 1454. Ο προεστός του χωρίου Βασίλειος και ο διδάσκαλος Θεόδωρος χάρηκαν πολύ. Τους πήραν τους πρόσ­φυγας Μοναχούς και τους εγκατέστησαν στο Μονα­στήρι των Καρυών. Ο Αγίος Ραφαήλ έγινε Ηγούμενος. Το Μοναστήρι αυτό , προηγουμένως ήταν μεγάλο.

Το είχε κτίσει κάποια αυτοκράτειρα τον 8ον αιώνα , που ήταν εξόριστη εκεί. Δυστυχώς όμως το 1235 πήγαν Τούρκοι κουρσάροι (πειράτες) από την Κρήτη , το κα­τέστρεψαν και το έκαψαν. Ηγουμένη τότε ήταν η Ολυμπία. Είχε μεγάλη αρετή και αγιότητα. Η μητέρα της καταγόταν από την Κωνσταντηνούπολη και ήταν κόρη ιερέως. Ηταν 4 αδελφές. Είχαν και έναν αδελφό Αρχιμανδρίτη. Η μια αδελφή της η Δωροθέα , από συμβουλή του πατέρα της , έγινε μοναχή και κατόπιν Ηγουμένη στο Μοναστήρι των Καρυών της Μυτιλήνης. Η μητέρα όμως της Ολυ­μπίας , καθώς και δυό αδελφές της παντρεύτηκαν. Ο πατέρας της Ολυμπίας έγινε ιερεύς και έζησε στην Πελοπόννησο. Εκεί γεννήθηκε η Ολυμπία. Μετά τον θάνατο του πατέρα της πέθανε και η μητέρα της από τη λύπη της και έτσι έμεινε η Ολυμπία ορφανή και ολομόναχη σε ηλικία 10 ετών. Την έστειλαν τότε στη Θερμή της Μυτιλήνης , που ήταν η θεία της Δωροθέα Ηγουμένη. Η Ολυμπία προόδευε πολύ στην αρετή. Και στα 19 της χρόνια έγινε μοναχή. Οταν όμως κοιμήθηκε , η θεία της Δω­ροθέα , όλες εξέλεξαν για ηγουμένη την Ολυμπία. Ηταν τότε η ηλικία της 25 ετών. Το Μοναστήρι αυτό είχε 30 Μοναχές.

Ξαφνικά όμως στις 11 Μαΐου το 1235 πήγαν άγρι­οι πειράτες στο Μοναστήρι , θέλησαν ν' ατιμάσουν τις Μοναχές. Μερικές κατώρθωσαν και τους ξέφυγαν α­πό τα χέρια τους και πήγαν στα βουνά. Εκεί δυστυ­χώς πολλές τρελλάθηκαν. Τις άλλες , που αντιστάθη­καν , τις έσφαξαν οι Τούρκοι. Μια γερόντισσα όμως μοναχή , την Ευφροσύνη , που δεν μπορούσε να περπατήσει και να φύγει , την βασάνισαν πολύ. Την κρέμασαν σ' ένα δένδρο και την έκαψαν ζωντανή.

Την έκαναν στάχτη. Φρικτό ήταν και το μαρτύριο της Αγίας Ηγουμέ­νης , της Ολυμπίας. Αυτή , σαν Ηγουμένη , δεν θέλησε να εγκατάλειψει το Μοναστήρι. Οι κακούργοι Τούρκοι με αναμμένες λαμπάδες έκαιγαν τις σάρκες της. Ε­πειτα πύρωσαν μια σιδερέγια βέργα και την έβαλαν από το ένα αυτί της και βγήκε στο άλλο. Κατόπιν , την ξάπλωσαν γυμνή επάνω σε μια σιδερένια πόρτα (θυρόφυλλο) και όπως ήταν την κάρφωσαν επάνω στο σανίδι. Της έμπηξαν στο σώμα είκοσι μεγάλα καρφιά. Αλλα τρία ακόμη μεγαλύτερα τα έμπηξαν στο κεφάλι της. Τα δυό μέσα στ' αυτιά της και το τρίτο μέσα στο κρανίο. Κατόπιν , έβαλαν φωτιά και έκαψαν το Μοναστή­ρι ολόκληρο και την ωραία εκκλησία του. Το κτίριο έμεινε ρημαγμένο για 150 ολόκληρα χρόνια , ως την ημέρα που μια ευλαβική γυναίκα βο­ήθησε να ξανακτισθεί και επειδή δεν τολμούσαν να μείνουν εκεί μοναχές , έγινε ανδρικό.

Ντόπιοι και ξένοι μοναχοί το κράτησαν γερά μέ­σα στις θύελλες των καιρών εκείνων. Η ευλαβής γυναίκα , που διέθεσε για την επι­σκευή του την περιουσία της , ήταν κάποια Μελπομέ­νη. Και η αίτία ήταν η έξης : H Μελπομένη ήταν πολύ πλούσια , δυστυχώς ό­μως ζούσε κοσμική ζωή. O Θεός για να την συνεφέρει , επέτρεψε ν' αρρωστήσει σοβαρά το παιδί της , που το έλεγαν Ακίνδυνο. Τον πόνεσε ξαφνικά το πόδι του , για τις αμαρτίες της μητέρας του. Εξόδεψε εκεί­νη πολλά στους γιατρούς. Αλλά δεν έβλεπε καμμιά θεραπεία. Στο τέλος , της είπαν οι γιατροί , ότι δεν πρόκυται να γίνει καλά. Απελπισμένη τότε , πήγε στο Μοναστή­ρι των Καρυών. Τον έπλυνε στο Άγιασμα και τον έ­ταξε στην Παναγία. Αμέσως , την ίδια μέρα έγινε το θαύμα.

Ο Ακίνδυνος έγινε τελείως καλά. Η Μελπομένη κράτησε το τάμα της και τον άφη­σε στο Μοναστήρι. Δεν έγινε βεβαίως καλόγερος , αλ­λά ζούσε στο Μοναστήρι κι εξυπηρετούσε τους καλογήρους. Ηταν επιστάτης της Μονής. Η Μελπομένη διέθεσε πολλά ρή­ματα και επεσκεύασε το Μοναστήρι. Γι΄αυτό έγραψαν το όνομά της στο Μοναστήρι και το μνημόνευαν. Αυτή κατόπιν είχε χαρίσει στον Αγίο Ραφαήλ και μία ωραία πολυθρόνα , πίσω από την οποία ήταν γραμμένη η λέξη ΜΕΛΠΟΜΕΝΗ. Αυτή είχε κτίσει εκεί στο Μοναστήρι ένα σπιτάκι , στο οποίο έμεινε μέχρι του θανάτου της.

Ο Αγίος Ραφαήλ , εγκαταστάθηκε ε­κεί με τον Νικόλαον , από τον πρόεδρον και τον διδάσκαλον το 1454. Εργάσθηκαν μέχρι το 1462. Δίδασκαν και προστάτευαν τους Χριστιανούς , ασκήτευαν και πρόκοβαν σε αρετή και σοφία Κυρίου. Οι Τούρκοι πάτησαν την όμορφη Λέσβο κι άρχι­σαν να σφάζουν , να δέρνουν , να ατιμάζουν και να τρομοκρατούν τον πληθυσμό με κάθε τρόπο. Πάνω απ' όλα , όμως προσπαθούσαν να αλλοξοπιστήσουν με την βία τους οπαδούς του Χριστού και να τους φορέ­σουν το Μωαμεθανικό φέσι. Οι δύστυχοι Μυτιληνοί υπέμειναν τα πάντα , όχι όμως και ν'αρνηθούν την πίστη τους , που άξιζε πιο πολύ και από όλον τον κόσμο.

ΠΗΓΗ: http://1myblog.pblogs.gr/

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο ιδιοκτήτης του blog ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ, χρωστάει άπειρα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στους αγίους Νικόλαο, Ραφαήλ και Ειρήνη της Λέσβου, χάριν ενός θαυμαστού γεγονότος των Αγίων, στη ζωή του. Σε αυτούς οφείλω πολλά.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και την Ηγουμένη Ευγενία Κλειδαρά




Χρήσιμες ιστοσελίδες:





http://ag-rafail-nikolaos-eirini.blogspot.com/





http://www.agios-rafael.org/

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΤΗΣ IND/DEM ΣΤΟ ΑΓΑΘΟΝΗΣΙ

15.04.2009: Ο Πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. μιλάει στους ευρωβουλευτές της ομάδας IND/DEM στο Αγαθονήσι..

Συνεδρίαση ευρωβουλευτών της IND/DEM στο Αγαθονήσι

«Το Αγαθονήσι είναι ελληνικό έδαφος και έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πρέπει να καταλάβει η Τουρκία πως πρέπει να σέβεται τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας και της Ευρώπης. Η Ευρώπη παρακολουθεί, καταγράφει και ενίοτε τιμωρεί. Αυτό η Τουρκία πρέπει να το λάβει σοβαρά υπόψη». Αυτό ήταν το μήνυμα του Προέδρου του ΛΑ.Ο.Σ. Γιώργου Καρατζαφέρη στην σημερινή του παρουσία στην Συνεδρίαση της πολιτικής ομάδας Ευρωβουλευτών «Ανεξαρτησία-Δημοκρατία» (IND/DEM) που πραγματοποιήθηκε στο Αγαθονήσι. Παρών στην Συνεδρίαση και ο Ευρωβουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ και Αντιπρόεδρος της IND/DEM Γιώργος Γεωργίου και ο βουλευτής Β’ Αθηνών Κώστας Αϊβαλιώτης.

Ο Πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. έγινε το πρωί δεκτός από τον Δήμαρχο του Αγαθονησίου Ευάγγελο Κοττορό, την Έπαρχο και Νομάρχη Δωδεκανήσου Χρυσούλα Συφουνίου και τις τοπικές αρχές του Νησιού.

Μετά την συνεδρίαση της πολιτικής ομάδας των Ευρωβουλευτών ο Γ. Καρατζαφέρης δήλωσε πως η σημερινή συνάντηση στο Αγαθονήσι ήταν μια ευκαιρία για τους ευρωβουλευτές να δουν και να ζήσουν από κοντά την εσχατιά της Ευρώπης, τα γεωγραφικά σύνορά της.

Περιστοιχιζόμενος από τους ευρωβουλευτές που κρατούσαν ελληνικές σημαίες κάτω από έναν γαλάζιο ελληνικό ουρανό που φαίνεται πως σήμερα διέκοψαν τις συνηθισμένες «ενοχλητικές επισκέψεις» των τελευταίων ημερών.

Κατόπιν ο Πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ επισκέφθηκε και προσκύνησε στον Άγιο Γεώργιο, την εκκλησία του νησιού, το αστυνομικό τμήμα και το ελληνικό φυλάκιο του νησιού.

Στο αστυνομικό τμήμα του Αγαθονησίου ο Πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. συνάντησε 32 λαθρομετανάστες που είχαν φτάσει τις προηγούμενες μέρες στο νησί. Στην συνομιλία που είχε μαζί τους ένας από τους λαθρομετανάστες είπε στον κ. Καρατζαφέρη πως «δεν θέλουν να φεύγουν από την πατρίδα τους αλλά η Ευρώπη θα πρέπει να βοηθήσει ώστε να μην αναγκάζονται να την εγκαταλείψουν αναζητώντας μια καλύτερη τύχη».

Ο κ. Καρατζαφέρης κατόπιν επισκέφθηκε το στρατιωτικό φυλάκιο του νησιού όπου και συνεχάρη τους Έλληνες στρατιώτες και τους δήλωσε πως ο ελληνικός λαός νοιώθει περήφανος για την εκεί παρουσία τους.
Τέλος ο Πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. δώρισε στην βιβλιοθήκη του νησιού ιστορικά βιβλία, μοίρασε ελληνικές σημαίες και σε συζήτηση που είχε με την Έπαρχο Καλύμνου και Νομάρχη Δωδεκανήσου υποσχέθηκε πως ένα ελικόπτερο ναυλωμένο από τον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό που θα μεταφέρει τέσσερεις γιατρούς θα έρχεται τακτικά στο νησί για να εξυπηρετεί τις άμεσες ανάγκες των ακριτών κατοίκων

ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!

Ανέστη Χριστός και πεπτώκασι δαίμονες

Πού σου, θάνατε, το κέντρον;

Πού σου, άδη, το νίκος;

Ανέστη Χριστός και σύ καταβέβλησαι.

Ανέστη Χριστός και πεπτώκασι δαίμονες.

Ανέστη Χριστός και χαίρουσιν άγγελοι.

Ανέστη Χριστός, και ζωή πολιτεύεται.

Ανέστη Χριστός και νεκρός ουδείς επί μνήματος.

Χριστός γάρ εγερθείς εκ νεκρών, απαρχή των κεκοιμημένων εγένετο.

Αυτώ η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων.

(Κατηχητικός Λόγος Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου)

ΠΗΓΗ: ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ

Η ΕΙΣ ΑΔΟΥ ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΣ

Η ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Σήμερον κρεμάται επι ξύλου, ο εν ύδασι τη γην κρεμάσας,

Στέφανον εξ ακάνθων περιτίθεται, ο των αγγέλων Βασιλεύς,

Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται, ο περιβάλλων τον ουρανων εν νεφέλαις.

Ράπισαμ κατεδέξατο, ο εν Ιορδάνη ελευθερώσας τον Αδάμ.

Ήλοις προσηλώθη, ο νυμφίος της Εκκλησίας.

Λόγχη εκεντήθη ο Υιός της Παρθένου.

Προσκυνούμεν Σου τα Πάθη Χριστέ.

Δείξον ημιν και την ένδοξον Σου Ανάστασιν.

Ο ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ, (εκ του ΚΑΛΑ ΠΟΥΛΩ βιβλία για να παραμυθιάζω τους Έλληνες) ΣΤΟΝ ΑΥΤΙΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ!

Ο γνωστός και μη εξαιρεταίος πλέον ''ερευνητής'' υπερ του Παγανισμού κ. Μιχάλης Καλόπουλος, ήταν λίγο πριν στην πρωϊνή εκπομπή του Γιώργου Αυτιά << Καλημέρα σας>>. Και πάλι για το.... Άγιο Φως! Σου λέει... δουλειά δεν έχω... Μάλλον πρόκειται για τηλεστάρ και όχι για ερευνητή.

Ο δε κύριος Αυτιάς, είναι παράδειγμα της ''δημοκρατικής'' σκέψης , αφού και χθές, τη μεγάλη και αγία Τετάρτη, μετά απο τα οδοιπορικά του σε ιερούς τόπους, μιας και το καλούσε η ημέρα έγβαλε σε πρώτο πλάνο έναν πλάνο περίεργο τύπο, ο οποίος μας αράδιασε τις μπούρδες (και με συγχωρείτε) του περί χιλιετούς Βασιλείας του Ιησού επι της Γης. ΚΑΘΑΡΟΣ ΨΕΥΔΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ ΔΗΛΑΔΗ!

Και δεν το παραδέχτηκε ο τύπος! Είπε ότι είναι ''Χριστιανός'' (αυτοί οι άνθρωποι ποιο πολύ είναι βουδιστές παρά Χριστιανοί!) χωρίς καμμιά άλλη ταμπέλα (Ορθόδοξος π.χ). Αλλά εδώ δεν υπήρχε η δημοκρατία! Διότι το μόνον αντίλογο στο γιαχωβά τον έκανε με αφελεις ερωτήσεις ο κ. Αυτιάς. Ας είχε ένα θεολόγο και θα του έλεγα!

Τώρα στο θέμα Καλόπουλου. Και για δεύτερη χρονία δε θα σταματούσαν ασγφαλώς τα κανάλια με το να σκανδαλίζουν και να κλονίζουν την πίστη του ελληνικού θρησκευόμενου λαού. Έτσι λοιπόν είχαμε και τον Καλόπουλο, να μας μιλήσει για το Θαύμα του Αγίου Φωτός, και να μας πείσει ότι είναι μια απάτη, άσχετα και ας μη γνωρίζει τι πάει να πει ''επί τόπου έρευνα'' μιας και δεν έχει πάει ποτέ στα Ιεροσόλυμα. (Γιατί αν πήγαινε...). Βρε Μιχάλη... σου τα δίνουμε εμείς τα λεφτά, έτσι για δώρο, για τα έξοδα του ταξιδιού και μη μας παρεξηγήσεις...

Εδώ όμως θα αναρωτηθεί σωστά κάποιος: ''Καλά δημοκρατία δεν έχουμε, ο καθένας δεν πρέπει να βγαίνει να λέει τη γνώμη του;'' Ασφαλώς και έχουμε δημοκρατία αλλά... είανι δυστυχώς αόρατη! Τη βλέπει κανείς ρε παιδιά;;; Αντί να βγεί να μιλήσει κανένας άνεργος, πολυδιαφημίζουμε τα προπαγανδιστικά βιβλία του Καλόπουλου, που απο θεολογικής πλευράς οδηγούν στην καταστροφή, και που βγάζοντας ακόμη τη θεολογία απο τη μέση πάλι στην καταστροφή οδηγούν, μιας και μαθαίνουν στον αναγνώστη πώσ να ''ερευνα'' με μονομέρεια και βιασύνη... Ναι λαϊκίζουμε. Εάν αυτό το θεωρείται λαϊκισμό είμαστε λαϊκιστές.

Προσεξτε: Άλλο Δημοκρατία, που είναι το άριστο μεταξύ των πολιτευμάτων, και άλλο η υπερπροβολή, κυρίως σε ημέρες κατάνυξης, προπαγανδιστών ''ερευνητών'', με στόχο όλοι ξέρουμε τι, τον πετυχημένο σκανδαλισμό πιστών, με απώτερο σκοπό την απόκτηση χρηματικού όφελους και κέρδους. Έτερον εκάτερον.Όσο έχετε ακόμη και μικρή μνήμη θα θυμάστε τί έγινε την προηγούμενη Σαρακοστή... Δε ξέρω αν υπήρχε κανάλι και τηλεαστέρας που να μην είχε βγάλει στα παράθυρα τον Καλόπουλου, για να μας πει την απάτη που ο ίδιος εφεύήρε, για να εξηγήσει με την ανθρώπινη λογική, κάτι που είναι παραπάνω απο αυτην δηλαδή το Μοναδικό Θαύμα του Αγίου Φωτός στον Πανάγιο Τάφο των Ιεροσολύμων.

Το πιο σπουδαίο ήταν ότι δήλωσε στην κάμερα ότι τάχα είναι... ''φιλέρευνος''!!!. Ασφαλώς και δεν είναι φιλεύρευνος, καθώς ποτέ δεν έχει κάτσει να ασχοληθεί μα άλλα και άλλα θέματα που αφορούν και απασχολούν το λαό του, παρά μόνον κάθεται και κάνει τα πάντα για να κατηγορήσει την Αγία του Χριστού Εκκλησία, την πίστη των Ορθοδόξων Χριστιανών. Άποκαλεί τον Αβραάμ ''μάγο'', το Ιησού Χριστό ''δαιμονοποιό'' και χίλια δυό, ενώ αυτά δε τα έχει αμφισβητήσει ποτε.. Μόνο με τα χριστιανικά τα βάζει...ο ''φιλέρευνος''. Αν ήταν έτσι οι φιλέρευνοι, θα ψάχναμε ακόμη τρόπους για να πάμε στο φεγγάρι.

Με αυτό που γίνεται, με το να βγάζουμε τον καθέναν παγανιστή, ιεχωβίτη, κ.λ. δίνουμε εμείς οι ίδοι καθαρή τροφή στις αιρέσεις. με τα ίδια μας το χέρια (και ο Αυτιάς Χριστιανός είναι) βγάζουμε τα μάτια μας , ξεχνόντας την έννοια της Δημοκρατίας, και πορευόμενοι στην έννοια της υπερπροβολής ετεροδόξων αιρετικών διδασκαλιών και πλανών. Αυτό μου θυμίζει λιγάκι έναν απο το σόι της Χαντίτζα(χήρα πλούσια που παντρεύτηκε το Μωάμεθ), που ήταν Χριστιανός και που αυτός έπεισε μαζί της το Μωάμεθ ότι τα οράματα που έβλεπε ήταν απο το θεό... Σημειωτέον: Ο Μωάμεθ, πίστευε ότι αυτά τα οραματα ήταν εκ του πονηρού.... Κάπως έτσι βάζουμε τους ανθρώπους στην αίρεση.

Είθε ο μεγάλος Θεός και Σωτήρας μας Ιησούς Χριστός, να φωτίσει και τους πλανεμένους. Αμήν.