Η ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Η ΑΘΛΗΦΟΡΟΣ

http://www.youtube.com/watch?v=GqS9ENiWVJs&feature=related

Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΗΣ

π. ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΟΓΙΩΝΗΣ. ΟΠΩΣ ΛΕΜΕ ΑΤΟΦΙΟ ΧΡΥΣΑΦΙ!

Πρό καιρού κοιμήθηκε ένας άξιος καί άγιος ιερέας τής εποχής μας, ο π. Νικόλαος Κογιώνης. Γιά πάρα πολλά χρόνια υπηρετούσε στον Άγιο Ελευθέριο τού Γκύζη.

Αρκούσε, μόνο να δείς το πρόσωπό του, για να διδαχθείς πολλά… Δεν έκανε ποτέ παρατηρήσεις αλλά ένα ταπεινό βλέμμα του με πολλή γλυκύτητα μέσα του ήταν ικανό για να σε φέρει σε βαθεία συναίσθηση…
Από πολλά χρόνια τώρα είχα παρατηρήσει, ότι ο π. Νικόλαος βαστούσε πάντα μια σακούλα μαζί του, ένα ζεμπίλι, πού μέσα περιείχε ένα χοντρό ημερολόγιο.

Στο τέλος του 1997 του ζήτησα να μου χαρίσει αυτό το ημερολόγιο, σαν προσωπικό ενθύμιο. Βρήκε λίγο παράδοξο το αίτημά μου, όμως μου έκανε την χάρη, αφού προηγουμένως διέγραψε άλλη μια φορά με στυλό, όλες τις πρόσθετες σημειώσεις του. Το ημερολόγιο αυτό παρέμεινε κλειστό στην βιβλιοθήκη μου γιά 9 περίπου χρόνια…

Άλλως τε δεν υπήρχε καί λόγος να το ανοίξω, αφού είχα ευλογημένες ευκαιρίες να βλέπω ζωντανά τον ίδιο τον π.Νικόλαο να τρέχει ακατάπαυστα στο έργο της διακονίας.

Σήμερα, μετά τόν θάνατό του, ξεφυλλίζοντας για μια ακόμη φορά το μεγάλο και φθαρμένο από την καθημερινή χρήση ημερολόγιο του π. Νικολάου Κογιώνη, πρόσεξα κάποιες, περισσότερες ίσως λεπτομέρειες…
Στην πρώτη σελίδα λοιπόν, γραμμένα τα στοιχεία του, δ/νση, τηλέφωνο,…

Μετά αρχίζουν οι σημειώσεις, οί υποχρεώσεις δηλαδή κάθε ημέρας. Φυλλομετρώ το ημερολόγιο, και δεν βρίσκω ούτε μια κενή σελίδα!
1η Ιανουαρίου 1997.
Υπάρχουν 36 αριθμημένες υποχρεώσεις. Διακρίνω μισοσβησμένα τηλέφωνα και διευθύνσεις επισκέψεων διακονίας. Πάω πιο κάτω και βλέπω: «θερμή προσευχή γιά…. (όνομα σβησμένο)»,πνευματική μελέτη…

Παρόμοια εικόνα και τις επόμενες ημέρες του ημερολογίου γιά όλες ανεξαιρέτως τις ημέρες του χρόνου…Οι εγγραφές στο ημερολόγιο δεν σταματούν ούτε ανήμερα το Πάσχα ούτε τον Ιούλιο ,τον μήνα που κάνει διακοπές. Απλώς λιγοστεύουν .

6 Δεκεμβρίου, ημέρα του Αγίου Νικολάου και της γιορτής του, με 25 υποχρεώσεις γιά τρέξιμο καί διεκπεραίωση, όλα επάνω του…
31 Δεκεμβρίου με 29 υποχρεώσεις, και ακολουθεί συνέχεια…

Για λίγες (πολύ λίγες αλλά αντιπροσωπευτικές περιπτώσεις ) έχω ιδία και προσωπική αντίληψη. Είναι επισκέψεις σε πιστούς που ζητούν την Θεία Κοινωνία, ζητούν ένα ευχέλαιο, ή αγιασμό… Επισκέψεις ακόμη σε αναξιοπαθούντας, σέ εγκαταλελειμμένους , κατάκοιτους, ψυχικά αρρώστους…

Είναι ακόμη επισκέψεις σε ανθρώπους που θα μπορούσαν να πάνε προσωπικά στον Ναό, πού έχουν ίδιο μεταφορικό μέσον, αλλά πού θεωρούν υποχρέωση τού (γέροντα καί ταλαιπωρημένου) ιερέα, να πάει αυτός στό σπίτι τους…( Οποία σκληρότητα! )

Δεν λέει ποτέ όχι, ακόμη και όταν μία απαιτητική ενορίτισσα τον στέλνει στον Σκαραμαγκά για να κοινωνήσει κάποιον γνωστό της. Η τελευταία επίσκεψη δεν χωράει στο ασφυκτικά γεμάτο πρόγραμμα της ημέρας.
Θα πρέπει να ξυπνήσει δύο ώρες νωρίτερα για να προλάβει να πάει στον Σκαραμαγκά, να γυρίσει στον Ναό, να μνημονεύσει την ατελείωτη σειρά ονομάτων, να κάνει τον όρθρο, την θεία Λειτουργία και μετά να αρχίσει τις υποχρεώσεις της ημέρας που του υπαγορεύει το ημερολόγιο.
Άξιος ιερέας και υπεράνω χρημάτων πού όταν τον εξυπηρετήσεις θα καλύψει υπερπλήρως τα έξοδά σου. Αν αρνηθείς να σε πληρώσει για τίς βενζίνες πού χάλασες βάζοντας τό αμάξι σου, ή για τά χρήματα πού έδωσες στά ταξί, κλπ κινδυνεύεις να θεωρηθείς ανυπάκουος και θα αποκλειστείς από την ευλογία να σέ ξανακαλέσει άλλη φορά γιά εξυπηρέτηση…

Σαράντα και έξη ( 46 ) ολόκληρα χρόνια ιερατικής διακονίας, 365 ημέρες τον χρόνο, κατά μέσον όρο 25 καταγεγραμμένες υποχρεώσεις την ημέρα, απ’ αυτές, και ίσως οι 20 είναι εκδηλώσεις διακονίας προς τους άλλους. Σ’ αυτές, προστίθενται και οι αναρίθμητες άγραφες πράξεις ταπεινής αγάπης και, φυσικά, οι τακτικές υποχρεώσεις στον Ναό.
Και πίσω από όλα υπάρχει ο π. Νικόλαος, γλυκύτατος, επιεικής στους άλλους, πράος, άκακος, αμόλυντος και προπαντός ταπεινός. Τόσο ταπεινός που αν δεν τον ξέρεις καλά, τον παρεξηγείς. Όπως μου εξήγησε μέλος της αγίας του οικογενείας, « η πραγματική ταπείνωση ξέρει να κρύβεται».

Γνωρίζουμε ότι οι Άγιοι, είναι ο ίδιος ο Χριστός παρατεινόμενος εις τους αιώνας. Στο πρόσωπο του π. Νικολάου μερικές φορές αισθανόμαστε πώς βλέπαμε τον ίδιο τον Χριστό.

Καθημερινή υποχρέωσή του το μυστήριο της ιεράς εξομολογήσεως:
«Σε ακούει ταπεινά, κοιτάζει κάτω. Σέβεται τον εξομολογούμενο και δεν τον διακόπτει, ακόμη και όταν αυτός μακρηγορεί ατελείωτα.
Όταν θελήσει να σου κάνει μία υπόδειξη θα αναγνωρίσει πρώτα, πόσο και ο ίδιος υστερεί σ’ αυτό το θέμα. Άλλη φορά, όταν διαπιστώνει επαναλαμβανόμενες πτώσεις, θα πλησιάσει την ομάδα αυτών που περιμένουν στην σειρά μαζί με σένα να εξομολογηθούν, και θα πεί γενικά καί αόριστα δήθεν «αστειευόμενος»:
«παιδιά μου μην αμαρτάνετε, γιατί δεν προλαβαίνω να σας εξομολογώ…».

Οί άλλοι θα γελάσουν, εσύ όμως θα καταλάβεις…
Και είναι διακριτικός, θαυμαστά διακριτικός. Προτού σου απαντήσει θα σιωπήσει λίγο, καταλαβαίνεις ότι προσεύχεται. Ότι θα σου πεί μετά είναι το θέλημα του Θεού, το αγαθόν και τέλειον. Είναι τόσο κοντά σου, αλλά και τόσο μακριά σου…

Είναι κοντά στον αγώνα σου, πονά για σένα και οδύνεται μέχρι να «μορφωθεί Χριστός εν» σοί, αλλά είναι και πολύ μακριά σου διότι εσύ προσκολλάσαι στα γήινα ενώ αυτός ζεί στον ουρανό. Καί αποφεύγει ακόμη συστηματικά να δημιουργήσει δικό του κύκλο οπαδών, όπως μερικοί στήν εποχή μας…

Μόνιμη επωδός στο τέλος της εξομολογήσεως:
«Τά άνω φρονείτε, τα άνω ζητείτε, μη τα επί της γής ζητείτε…», και,
«τώρα που μου τα έλεγες αυτά, μία λέξη πέρασε από το μυαλό μου, ταπείνωση, ταπείνωση!»…

Είναι απλός σαν το μικρό παιδί και υπάκουος. Είναι το ταπεινό και άκακο παιδί της ενορίας, που κάνει όλα τα θελήματα και ποτέ δεν λέει όχι, και ας έχει φτάσει τώρα στα 78 του χρόνια. Αποφεύγει συστηματικά την πρώτη θέση, σέβεται βαθύτατα τον εκάστοτε προιστάμενο του Ναού, και υπακούει χωρίς την παραμικρή αντιλογία ακόμη και όταν ο προιστάμενος είναι κατά πολύ νεώτερός του.

Και όμως πέρα από την αγιότητα έχει μεγάλες ικανότητες και εξαιρετικές θεολογικές γνώσεις, αλλά ποτέ, μα ποτέ δεν τον ακούς να λέει εντυπωσιακές σκέψεις ή να συμβουλεύει χωρίς να ερωτηθεί.
Απαραίτητη υποχρέωσή του το κήρυγμα, απαύγασμα καρδιάς φλεγομένης από αγάπη προς τον Θεό.
Μιλάει απλά και πρακτικά.

Δεν επιδιώκει το πολυπληθές και επώνυμο ακροατήριο. Τον ενδιαφέρουν μόνο οι ψυχές και το πώς θα τις συνδέσει με τον ουρανό.

Κάποια στιγμή προς το τέλος της ομιλίας τον βλέπεις να στρέφει τα μάτια απλανώς στο βάθος. Μεταρσιώνεται, αισθάνεσαι ότι κάτι ιερό συμβαίνει. Είναι οι στιγμές που μιλάει με έξαρση για την αιωνιότητα Αυτές οι λίγες στιγμές αξίζουν πολύ περισσότερο από πολλά κηρύγματα.
Οι εργασίες και δραστηριότητές του σε καθημερινή βάση αν και τόσο πολλές είναι όλες αποδοτικές. Αφήνει πίσω του πάντα ένα αίσθημα χαράς και ψυχικής τόνωσης, το άρωμα της αγιότητος, την αύρα του Αγίου Πνεύματος. Είναι ο καρπός της ανύστακτης προσωπικής πνευματικής εργασίας του π. Νικολάου της αδιάλειπτης πνευματικής μελέτης, της παρατεταμένης γονυκλινούς προσευχής και προπαντός της μηνιαίας συμμετοχής και του ίδιου, στο λουτρό της ιεράς εξομολογήσεως και της απόλυτης υπακοής στον πνευματικό του.

Προς την αιωνιότητα τρέχει κυριολεκτικά, οργώνοντας τους δρόμους και τις ψυχές των ενοριτών της τεράστιας ενορίας του. Αναγκάζεται σταδιακά να περιορίσει τον ύπνο του. Τον τελευταίο καιρό πέφτει μερικές φορές στον δρόμο. Η καρδιά του τον προδίδει. Στους ενορίτες που τον ανασηκώνουν και προσφέρονται να τον μεταφέρουν σπίτι απαντά ότι έχει δουλειά να κάνει, και συνεχίζει τον μακρύ δρόμο.
13 Οκτωβρίου 2006, απόγευμα. Το τηλέφωνο στο σπίτι του π. Νικολάου κτυπά. Ένας ενορίτης ρωτάει γιατί άργησε ό π. Νικόλαος για το ευχέλαιο. Ό π. Νικόλαος είχε φύγει νωρίς από το σπίτι εκείνο το απόγευμα. Το τηλέφωνο του σπιτιού ξανακτυπάει αργότερα. Είναι από τό Νοσοκομείο « Ελπίς», και ζητούν κάποιο συγγενικό του πρόσωπο να πάει επειγόντως στο Νοσοκομείο…

Ιερεύς Νικόλαος Κογιώνης. Γεννήθηκε στις 27 Μαρτίου του 1928 στο Νεοχώριο Αρκαδίας από ευσεβεστάτους γονείς, τον Ευάγγελο και την Βασιλική. Νυμφεύτηκε την ευλαβεστάτη πρεσβυτέρα Άννα και απέκτησαν έξι παιδιά. Χειροτονήθηκε ιερέας το 1960.

Στίς 13 Οκτωβρίου του 2006 το απόγευμα, κατεβαίνοντας τις σκάλες ενός κατηφορικού και έρημου δρόμου και μετά από μία συγκινητική ιεραποστολική επίσκεψη, αισθάνθηκε αδιαθεσία. Κάθησε σ΄ ένα πλατύσκαλο και μετά ξάπλωσε, πέφτοντας κάτω…

Τον βρήκαν κάποιοι περίοικοι, αλλά ήδη ή αγία του ψυχή είχε πετάξει προς τους ουρανούς…
Στο Νοσοκομείο πού τον μετέφεραν, ψάχνοντας στην σακούλα πού είχε, βρήκαν το χοντρό ημερολόγιο επισκέψεων πού πάντα κουβαλούσε μαζί του, καθώς καί τά στοιχεία του.

Στην σελίδα της 13ης Οκτωβρίου 2006 είχαν ήδη διαγραφεί κάποιες υποχρεώσεις του. Ή επόμενη ήταν για ευχέλαιο σε οικογένεια της ενορίας του, στις 18.30, αλλά δεν επρόκειτο να γίνει ποτέ, μια και ο ιερέας πέθανε πάνω στο πεζοδρόμιο και επάνω στην εκτέλεση του ιεραποστολικού αλλά και ενοριακού καθήκοντός του !

13η Οκτωβρίου αργά το βράδυ. Τά τηλέφωνα έχουνε σπάσει ζητώντας να πληροφορηθούν κάτι περισσότερο για τον π. Νικόλαο, ή νά συλλυπηθούν την οικογένεια. Μερικοί ρωτούν: « πότε θα μπορέσω να ιδώ τον πατέρα Νικόλαο;» παίρνοντας μια απάντηση πού ξαφνιάζει:
« Δυστυχώς, δεν μπορείτε πιά να ξαναδείτε τον πατέρα Νικόλαο, έφυγε για τους ουρανούς ! »

Δεν θα μπορέσουμε λοιπόν όλοι εμείς, πού γνωρίσαμε τον π. Νικόλαο να τον ξαναδούμε εδώ, επάνω στην γή.
Αλλ΄ όμως…

Πάτερ Νικόλαε, πού πολύ μας λείπεις τώρα, σε παρακαλούμε, πρέσβευε και υπέρ ημών των αναξίων πνευματικών σου παιδιών, εκεί ψηλά από τους Ουρανούς…

( “Οσιος Φιλόθεος τής Πάρου” — εκδόσεις “Ορθοδόξου Κυψέλης” — 2007 — Θεσ/κη )

το βρήκα εδώ

ΑΝΤΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ

ΕΣΙΓΗΣΕ Ο ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΣ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ!

Φιμώνουν τις φωνές των Ορθοδόξων!

http://mkka.blogspot.com/2009/07/blog-post_16.html

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΙΣΛΑΜΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ!!!

Τί έχουν να δούν ακόμη τα μάτια μας....
http://hellas-orthodoxy.blogspot.com/2009/07/blog-post_20.html

Ο ΠΥΡΙΝΟΣ ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ

Φωτίου Κόντογλου

Προχθές την Παρασκευή ήτανε η μνήμη του προφήτη Hλία. Aυτός ο άγιος ξεχωρίζει ανάμεσα στους άλλους, και με όλο που ήτανε άνθρωπος, φαίνεται σαν κάποιο υπερφυσικό και μυστηριώδες πλάσμα, που έρχεται και ξανάρχεται στον κόσμο. Oι Iουδαίοι περιμένανε να ξανάρθει στον κόσμο, για τούτο θαρρούσανε πως ο άγιος Iωάννης ο Πρόδρομος ήτανε ο Hλίας. Kαι τότε που ρώτησε ο Xριστός τους μαθητές του "Ποιος, λένε, πως είμαι, οι άνθρωποι;", του απαντήσανε πως λέγανε πως ήτανε ο Hλίας ή κάποιος άλλος από τους προφήτες. O προφήτης Mαλαχίας, που έζησε πολύ υστερώτερα από τον Hλία, λέγει: "Tάδε λέγει Kύριος Παντοκράτωρ. Iδού εγώ αποστελώ υμίν Hλίαν τον Θεσβίτην, πριν ή ελθείν την ημέραν Kυρίου την μεγάλην και επιφανή", και πολλοί το εξηγήσανε πως ο Hλίας θάρθη πάλι στον κόσμο πριν από τη Δευτέρα Παρουσία και θα μαρτυρήσει. Σε όλα μοιάζει μ' αυτόν ο Πρόδρομος, γι' αυτό οι απόστολοι κ' οι άλλοι Eβραίοι υποπτευόντανε μήπως ήτανε ο Hλίας ξαναγεννημένος. Ύστερα από τη Mεταμόρφωση, σαν κατεβήκανε από το βουνό οι τρεις μαθητάδες με τον Xριστό, τον ρωτήσανε: "Oι γραμματείς λένε πως ο Hλίας πρέπει νάρθει πρώτα. Eσύ τι λες;" Kι' ο Xριστός τούς αποκρίθηκε: "O Hλίας έρχεται πρώτα και θα τ' αποκαταστήσει όλα· αλλά σας λέγω πως ο Hλίας ήρθε κιόλας, και δεν τον γνωρίσανε, αλλά του κάνανε όσα θελήσανε· τα ίδια μέλλεται να πάθει και ο γυιος του ανθρώπου απ' αυτούς". Tότε καταλάβανε οι μαθητές πως για τον Iωάννη τον Bαπτιστή τούς είπε (Mατθ. ιστ΄, 10).

Pωτήσανε οι μαθητές τον Xριστό για τον Hλία, επειδή τον είχανε δει πριν από λίγο, απάνω στο Θαβώρ, να φανερώνεται μαζί με τον Mωυσή, την ώρα που μεταμορφώθηκε ο Xριστός, και να μιλά μαζί του, με όλο που είχε ζήσει σ' αυτόν τον κόσμο πριν από 800 χρόνια. Aλλά και κατά τη Σταύρωση, σαν φώναξε ο Xριστός "Hλί ηλί, λαμά σαβαχθανί", κάποιοι από τους Eβραίους που στεκόντανε κοντά στο σταυρό λέγανε πως θα φώναζε τον Hλία να τον βοηθήσει: "Tινές δε των εκεί εστώτων ακούσαντες έλεγον ότι Hλίαν φωνεί ούτος" (Mατθ. κζ΄, 46).

Παντού πλανιέται ο ίσκιος του.O προφήτης Hλίας γεννήθηκε προ 2767 χρόνια. Πατρίδα του ήτανε ένας τόπος που τον λέγανε Θέσβη, στα σύνορα της Aραβίας, κι' από τούτο λέγεται Θεσβίτης. Tον πατέρα του τον λέγανε Σωβάκ, από το γένος του Aαρών. Tη νύχτα που γεννήθηκε είδε ο πατέρας του πως πήγανε να τον χαιρετήσουνε κάποιοι άνθρωποι με άσπρα ρούχα και πως φασκιώσανε με φωτιά το νήπιο και του δίνανε να φάγει φωτιά. Σαν μεγάλωσε, έγινε ένας άντρας τρομερός κ' έτρεχε παντού και ξόρκιζε τους Eβραίους να γυρίσουνε στον αληθινό Θεό που τον είχανε αρνηθεί και προσκυνούσανε τον Bάαλ. Φωτιά έβγαινε από το στόμα του και δεν στεκότανε μέρα-νύχτα, αλλά ολοένα μιλούσε για την πίστη τ' αληθινού Θεού, για τούτο ονομάσθηκε "ζηλωτής": "Kαι ανέστη Hλίας προφήτης ως πυρ, και ο λόγος αυτού ως λαμπάς εκαίετο" (Σοφ. Σειράχ μη΄, 1 ).

Φωτιά έτρωγε νήπιο, με φασκιές από φωτιά ήτανε τυλιγμένος, φωτιά έβγαινε από το στόμα του, φωτιά έπεσε στο θυσιαστήριο με την προσευχή του, φωτιά έκαψε τη γη από την ανεβροχιά επειδή το ζήτησε από το Θεό, φωτιά ήτανε τ' αμάξι που τον άρπαξε στον ουρανό.Tον καιρό εκείνον ήτανε βασιλιάς των Eβραίων ο Aχαάβ, άνθρωπος ασεβής, που προσκυνούσε τον Bάαλ, κ' είχε γυναίκα την Iεζάβελ, μια τίγρη αιμοβόρα που κυνηγούσε τον Hλία να τον σκοτώσει, επειδή δεν έπαυε ελέγχοντάς την για την απιστία της και για τα κακουργήματα που έκανε. Kαι σε τούτο μοιάζει ο Hλίας με τον Πρόδρομο, που τον κατάτρεχε η Hρωδιάδα. Για να φανεί η δύναμη του Θεού, τον παρακάλεσε ο Hλίας να μη βρέξει.Kαι σφαλίσθηκε ο ουρανός και δεν έπεσε σταλαγματιά στη γη. K' έγινε λόγος Kυρίου στον Hλία να πάγει να κρυφθεί σ' ένα ξεροπόταμο που το λέγανε Xοράθ. Kι' ο Hλίας πήγε στο ξεροπόταμο, και τα κοράκια τού πηγαίνανε ψωμί και κρέας κι' έτρωγε, κ' έπινε από το νερό που στεκότανε στις λακκούβες του ξεροπόταμου.

Ύστερα από λίγες μέρες ξεράθηκε ολότελα το ξεροπόταμο και του λέγει ο Θεός: "Σήκω και σύρε σε μια πολιτεία που τη λένε Σάρεφθα κοντά στη Σιδώνα, κ' εγώ θα προστάξω μια χήρα γυναίκα να σε θρέφει". Πήγε λοιπόν και στάθηκε έξω από την καστρόπορτα, και βλέπει μια γυναίκα που μάζευε λίγα ξυλαράκια, κ' έκραξε ο προφήτης και της είπε: "Σύρε και φέρε μου μια στάλα νερό να πιω". Kαι πηγαινάμενη η γυναίκα να φέρει το νερό, της φώναξε ο Hλίας: "Φέρε μου και λίγο ψωμί να φάγω". Tου λέγει η γυναίκα: "O Θεός ξέρει πως δεν έχω άλλο τίποτα παρά μονάχα μια δράκα (μονοχεριά) αλεύρι στην κρήνα (σεντουκάκι) και λίγο λάδι στο λαδικό, και μαζεύω τώρα λίγα ξύλα να κάνω μια μικρή πίτα να φάγω εγώ και τα παιδιά μου κ' ύστερα να πεθάνουμε". Tότε της λέγει ο Hλίας: "Mη φοβάσαι, μόνο σύρε και κάνε καθώς είπα, αλλά φέρε μου πρώτα ένα κομμάτι πίτα, κ' ύστερα να φας εσύ και τα παιδιά σου· γιατί, να τι λέγει ο Kύριος: "Aπό τον κουβά σου δεν θα λείψει τ' αλεύρι κι' από το λαδόμπρικό σου δεν θα λιγοστέψει το λάδι, ως την ημέρα που θα στείλω βροχή απάνω στη γη". Πήγε λοιπόν η γυναίκα κ' έκανε όπως της παράγγειλε ο Hλίας, και τον πήρε στο σπίτι της, κι' από κείνη τη μέρα δε λιγόστεψε τ' αλεύρι μήτε το λάδι σώθηκε, κατά το λόγο του Θεού. Aφού πέρασε καιρός, αρρώστησε βαρειά ο γυιος της χήρας και πέθανε. K' η μάνα του η καημένη, από την πίκρα της, είπε στον Hλία: "Άνθρωπε του Θεού, ήρθες στο σπίτι μου για να του θυμίσεις τις αμαρτίες μου και να πάρει το παιδί μου;" Tης λέγει ο Hλίας: "Δώσε μου το γυιο σου". Tον πήρε λοιπόν στην αγκαλιά του και τον ανέβασε στ' ανώγι που κοιμότανε, και τον έβαλε απάνω στο στρωσίδι που κοιμότανε ο ίδιος και φύσηξε τρεις φορές στο πρόσωπό του κ' έκραξε στο Θεό κ' είπε: "Aς γυρίσει πίσω η ψυχή σε τούτο το παιδάριο". K' έγινε καθώς είπε, και ζωντάνεψε το παιδάριο. Tότε φώναξε τη μητέρα του και της τόδωσε, λέγοντάς της: "Nα, ζει πάλι ο γυιος σου". K' είπε η γυναίκα: "Tώρα κατάλαβα πως είσαι άνθρωπος του Θεού, κι' ο λόγος του είναι αληθινός στο στόμα σου".Σαν περάσανε τρία χρόνια, είπε ο Θεός στον Hλία: "Πήγαινε στον Aχαάβ και παρουσιάσου μπροστά του, και θα δώσω βροχή στο πρόσωπο της γης". Tράβηξε λοιπόν ο Hλίας και πήγε στα μέρη της Σαμάρειας, κ' ήτανε μεγάλη πείνα.

O Aχαάβ είχε έναν οικονόμο του παλατιού του που τον λέγανε Aβδιού, άνθρωπο που πίστευε στο Θεό και που προστάτευε τους λίγους που προσκυνούσανε τον αληθινό Θεό, κ' είχε κρύψει εκατό παπάδες σε δυο σπηλιές και τους έθρεφε κρυφά. Eίπε λοιπόν μια μέρα ο βασιλιάς στον Aβδιού να βγούνε μαζί στον κάμπο ίσως βρούνε λίγο χορτάρι για τ' άλογά τους να μην ψοφήσουνε. O Aχαάβ τράβηξε αλλού, κι' ο Aβδιού τράβηξε σ' άλλο μέρος. Kαι κει που περπατούσε ο Aβδιού, βλέπει τον Hλία, και σαν τον είδε τον γνώρισε κ' έπεσε χάμω και τον προσκύνησε κ' είπε: "Eσύ είσαι, αφέντη μου, ο Hλίας;" Tου λέγει ο προφήτης: "Eγώ είμαι· μόνο σύρε και πες στον αφέντη σου τον Aχαάβ πως θέλω να τον ανταμώσω". Kι' ο καημένος ο Aβδιού στενοχωρέθηκε και του λέγει: "Aφέντη μου, τόσο αψηφάς τη ζωή σου και θέλεις να δεις τον Aχαάβ; Aυτός δεν άφησε τόπο που να μη στείλει να σε ζητήσει. Kαι καλά να πάγω να του πω πως τον θέλεις, μα αν έρθει το πνεύμα του Θεού και σε αρπάξει και δεν σε βρει ο Aχαάβ και πει πως του είπα ψέματα, θα με σκοτώσει". Tου λέγει ο Hλίας: "Στ' όνομα του Θεού, πήγαινε να κάνεις όπως σου είπα και μη φοβάσαι". Kι' ο Aβδιού πήγε να βρει τον Aχαάβ. Kαι σαν είδε ο βασιλιάς από μακριά τον Hλία, του φώναξε: "Eσύ είσαι που παραπλανάς το λαό;" Tου λέγει ο Hλίας: "Δεν είμαι εγώ που παραπλανώ το λαό, αλλά εσύ κ' οι δικοί σου που αρνηθήκατε τον Kύριο και προσκυνάτε τον Bάαλ. Λοιπόν στείλε τώρα και σύναξε όλους τους παπάδες των ειδώλων, τους παπάδες της ντροπής, νάρθουνε στο βουνό Kαρμήλι". Kι' ο βασιλιάς έκανε όπως τούπε ο Hλίας. Kαι σαν μαζευθήκανε οι αλλαξόπιστοι, γυρίζει και τους λέγει ο Hλίας: "Ώς πότε θα κουτσαίνετε πότε απάνω στόνα ποδάρι και πότε απάνω στάλλο; Aν είναι θεός ο Kύριος, πηγαίνετε ξοπίσω του, κι' αν είναι θεός ο Bάαλ, πηγαίνετε μαζί του". Kι' ο λαός δεν είπε τίποτα. Tους λέγει πάλι ο Hλίας: "Eγώ απόμεινα ολομόναχος προφήτης του Θεού, κ' οι παπάδες που προσκυνάνε τον Bάαλ είναι χίλιοι διακόσοι. Φέρτε λοιπόν δυο μοσχάρια, κι' ας πάρουμε από ένα κι' ας τα σφάξουμε κι' ας κάνουμε προσευχή, ο καθένας στο θεό του, κι' όποιος θεός ρίξει φωτιά και κάψει το βόδι, εκείνος είναι ο αληθινός θεός". Kι' ο λαός φώναξε: "Σωστός είναι ο λόγος σου". Πήρανε λοιπόν το ένα το βόδι οι χοτζάδες του Bάαλ και κάνανε θυσιαστήριο και το σφάξανε και τριγυρίζανε γύρω από το θυσιαστήριο από το πρωί ώς το μεσημέρι και βγάζανε μεγάλες φωνές και λέγανε: "Άκουσέ μας, Bάαλ, άκουσέ μας και ρίξε φωτιά". Mα αδιαφόρετα. Tότε τους λέγει ο Hλίας: "Φωνάξετε πιο δυνατά, γιατί μπορεί ο θεός σας να κοιμάται ή νάχει πιάσει κουβέντα". Kαι κείνοι κράξανε και ιδρώνανε και κόβανε τα κρέατά τους με τα μαχαίρια και με τα χαντζάρια, ώς την ώρα που κόντευε να βασιλέψει ο ήλιος.

Tότε τους λέγει ο Hλίας: "Παραμερίσατε να κάνω κ' εγώ την προσευχή μου". Πήρε δώδεκα πέτρες, κατά τις δώδεκα φυλές του Iσραήλ, κ' έχτισε θυσιαστήριο, κ' έσκαψε λάκκο βαθύν ολόγυρα, και λιάνισε τ' άλλο βόδι και τόβαλε απάνω στα ξύλα και λέγει στο λαό: "Πάρετε τέσσερες καρδάρες νερό και χύσετέ τις απάνω στο βόδι και στις σχίζες τα ξύλα". Kαι το κάνανε. K' είπε: "Δευτερώσατε!" και δευτερώσανε. K' είπε: "Tριτέψετε" και τριτέψανε. Kαι γέμισε νερό ο λάκκος και ξεχείλισε. Kαι τότε γύρισε ο Hλίας κατά τον ουρανό κ' είπε: "Kύριε, ο Θεός του Aβραάμ και του Iσαάκ και του Iακώβ, άκουσέ με σήμερα και ρίξε φωτιά, για να γνωρίσει ετούτος ο λαός πως εσύ είσαι Kύριος ο αληθινός Θεός, και πως εγώ είμαι δούλος δικός σου, και πως για σένα έκανα ό,τι έκανα. Άκουσέ με, Kύριε, άκουσέ με και ρίξε φωτιά, για να καταλάβει ο λαός ότι είσαι ο Θεός ο αληθινός και πως εσύ γύρισες την καρδιά του προς εσένα". Kαι παρευθύς έπεσε φωτιά από τον ουρανό και κατάφαγε το βόδι, τα ξύλα και το νερό και τις πέτρες, ακόμα και το χώμα έγλειψε η φωτιά. Tότε ο λαός έπεσε και προσκύνησε και φώναξε: "Aληθινά αυτός είναι ο αληθινός Θεός".Kι' ο Hλίας έφυγε από κει, επειδή η Iεζάβελ έστειλε να τον σκοτώσουνε, και τράβηξε μέσα από βουνά και πέτρες να πάγει στο βουνό Xωρήβ, που είναι κολλημένο με το Σινά. Kι' από την κούραση έπεσε μισοπεθαμένος και κοιμήθηκε κάτω από ένα δεντρί που το λέγανε οι ντόπιοι ραθμάν κ' οι Έλληνες το λέγανε άρκευθο, κ'είναι σαν το κέδρο. Kαι πήγε ένας άγγελος και του είπε: "Σήκω και φάγε, γιατί έχεις πολύν δρόμο να πάρης". Kαι σαν σηκώθηκε, είδε κοντά στο μέρος πούχε βάλει το κεφάλι του, ένα κριθαρόψωμο κ' ένα λαγήνι νερό, κ' έφαγε κι' αποκοιμήθηκε πάλι. Tρεις φορές τον σήκωσε ο άγγελος. Kαι φτάνοντας στο Xωρήβ, βρήκε ένα σπήλαιο κοντά στο μέρος που είχε δει τον βάτο ο Mωυσής οπού άναβε χωρίς να καίγεται, και μπήκε μέσα. Kι' άκουσε φωνή να του λέγει: "Tι κάθεσαι αυτού, Hλία;" K' είπε ο Hλίας: "Aγάπησε η ψυχή μου τον Kύριο Παντοκράτορα, γιατί σε αφήσανε οι γυιοι του Iσραήλ, γκρεμνίσανε τις εκκλησίες σου, σκοτώσανε τους παπάδες σου, κ' εγώ απόμεινα καταμόναχος και ζητάνε να πάρουνε τη ζωή μου". Tου λέγει ο Kύριος: "Aύριο θάβγεις να σταθείς μπροστά μου στο βουνό ετούτο και θα σηκωθεί άνεμος δυνατός, που θα χαλά τα βουνά και τις πέτρες, αλλά δεν θάμαι εκεί μέσα· ύστερα θα γίνει σεισμός, μα κ' εκεί δεν θάμαι· κ' ύστερα θα γίνει φωτιά, κι' ούτε εκεί θάμαι· κ' ύστερα θα σφυρίξει ένα λεπτό αγέρι, κ' εκεί θάμαι". Kαι σαν τάκουσε αυτά ο Hλίας, βγήκε έξω από τη σπηλιά και σκέπασε το πρόσωπό του με την προβιά που φορούσε. Kι' άκουσε πάλι τη φωνή και τον πρόσταξε να γυρίσει πίσω και να πάγει στη Δαμασκό. K' έπιασε να περπατά στην έρημο σαν αγρίμι. Kαι φτάνοντας στην Παλαιστίνη, είδε ένα ζευγολάτη που όργωνε το χωράφι του, κι' ο Hλίας έρριξε τη γούνα του απάνω του. Kι' ο ξοχάρης άφησε τ' αλέτρι και τα βόδια και πήγε μαζί με τον Hλία. Aυτός ήτανε ο Eλισσαίος που γίνηκε μαθητής του, και καταστάθηκε μέγας προφήτης, και δεν αποχωρισθήκανε ως τη μέρα που άρπαξε το δάσκαλό του ένα πύρινο αμάξι, και τούριξε τη γούνα του με την οποία χτύπησε τον Iορδάνη και πέρασε χωρίς να βραχεί.O προφήτης Hλίας είναι πολύ τιμημένος από εμάς τους Έλληνες. Όπου να πας θα δεις ρημοκλήσια του απάνω στις κορφές των βουνών, από τα μικρά ως τα μεγάλα.

O άγιος Nικόλας φυλάγει τη θάλασσα κι' ο προφήτης Hλίας τα βουνά. Mέσα στα ρημοκλήσια του είναι ζωγραφισμένος από κείνους τους παληούς μαστόρους σαν τσομπάνος με τη φλοκάτα, με μαλλιά και γένια ανακατεμένα και στριφτά σαν αγριόπρινος, γερακομύτης σαν αητός, με μάτια φλογερά. Kάθεται απάνω σε μια πέτρα, μπροστά σε μια σπηλιά, σαν το όρνιο στη φωλιά του. Έχει ακουμπισμένο το κεφάλι του στην απαλάμη του, και κοιτάζει κατά πίσω, σαν να ακούγει τη φωνή του Θεού που του μιλά μέσα σε κείνα τα άσπλαχνα κράκουρα. Aπό πάνω του πετά ο κόρακας μ' ένα κομμάτι κρέας, και χυμίζει κατά κάτω να του το δώσει. Όπως είναι ζωγραφισμένος μέσα στο ρημοκλήσι του, θαρρείς πως βρίσκεσαι αληθινά μέσα στη σπηλιά του, και ακούς τον αγέρα που βουΐζει στα χορτάρια και τα όρνια που κράζουνε κόβοντας γύρους από πάνω από το βουνό. Kανένα παμπάλαιο θυμιατήρι είναι κρεμασμένο δίπλα του απάνω στον καπνισμένον τοίχο, κανένα κερί σβηστό στέκεται μπηγμένο στον άμμο σ' ένα μανουάλι βουνίσιο σαν τον άγιο που είναι ο νοικοκύρης εκείνου του ρημοκλησιού.

Kάθε χρόνο, στις 20 Iουλίου, έρχουνται αποβραδύς οι χριστιανοί από το χωριό με τον παπά, και τον προσκυνάνε τον προφήτη Hλία, ανάβουνε τα καντήλια, θυμιάζουνε, και ψέλνει κανένας γέρος και λέγει τα στιχηρά της μνήμης του, και κείνος ακούγει με το άγριο κεφάλι του ακουμπισμένο στο χέρι του, κι' ο κόρακας βαστά το ίσιο με τη βραχνή φωνή του: "Xαίροις επίγειε Άγγελε και ουράνιε άνθρωπε, Hλία μεγαλώνυμε. Xαίροις Hλία ζηλωτά, των παθών αυτοκράτωρ. Ω του θαύματος! O πήλινος άνθρωπος, ουρανούς του βρέχειν υετόν ουκ έδωκεν, και ουρανούς ανατρέχει εν πυρίνω άρματι". Kαι την άλλη μέρα, άμα τελειώσει η λειτουργία, φεύγουνε οι άνθρωποι, κι' ο Hλίας κάθεται πάλι ολομόναχος "μονώτατος", βουβός, τυλιγμένος στην προβιά του, σαν αγιούπας κουρνιασμένος. Xιλιάδες χρόνια κάθεται έτσι, άλλες πολλές θα κάθεται, "έως του ελθείν την ημέραν Kυρίου την μεγάλην και επιφανή".

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ

Ο ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ... ΡΩΤΑΕΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ!

Σε παλαιότερη ανάρτηση μας είχαμε δημοσιεύσει στο παρόν ιστολόγιο την εμφάνιση του δήθεν... απομυθοποιητή του νεοπαγανισμού Μιχάλη Καλόπουλου στην εκπομπή του Αυτιά '' Καλημέρα σας'' με θέμα το Άγιο φως.







Όμως ο Καλόπουλος, όπως φαίνεται... παρεξήγηθηκε απο αυτήν την ανάρτηση και είπε να δώσει και αυτός μια απάντηση (η οποία έχει ήδη απαντηθεί απο εμένα καιρό πριν, απο τα γνωστά copy- paste των παγανιστών) μέσω της προσφιλούς του ΑΡΧΑΙΟΛΑΤΡΙΚΗΣ ιστοσελίδας ''Επανελληνισμός''.




Οι ερωτήσεις που μας υπέβαλλε απο αυτην την ιστοσελίδα, εξ αφορμής της δημοσιεύσεώς μας, ήταν οι εξής:



Περί της ουσίας κανένα σχόλιο;



Περι.... της ουσίας ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ τα σχολια...



Γιατι επι αιώνες κρύβατε το γεγονός της αναμμένης κανδήλας μέσα στο κουβούκλιο;



Αγαπητέ κ. Καλόπουλε, φαίνεται ότι δεν είστε καλός ερευνητής, διότι αν πράγματι είστε θα ψάχνατε και σε καμμιά εγκυκλοπαίδεια, για το θέμα της ακοίμητης κανδήλας που το κάνατε λάβαρο για να υποστηρίζετε τις άξιες γέλωτος απόψεις σας. Ιδού, λοιπόν τι γράφει η Βικιπαίδεια:''Πριν από την είσοδο του Πατριάρχη ο Σκευοφύλακας του Ιερού Ναού φέρει την ακοίμητο κανδήλα, σβηστή εκείνη την ημέρα, για να αναφτεί με το Άγιο Φως.'' Το διαβάσατε αυτό κ. Καλόπουλε; Η ΑΚΟΙΜΗΤΗ ΚΑΝΔΗΛΑ ΕΙΝΑΙ ΣΒΗΣΤΗ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΦΤΕΊ ΜΕ ΤΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ. Δε το λέμε εμείς, η Βικιπαίδεια...



Γιατί πλεον δεν το παραδέχεστε το αιώνιο αυτό ψέμα δημοσίως;



Γιατί πολύ απλά κ. Καλόπουλε δεν είναι ψέμα... Μήπως θέλετε εμείς να αντιπαραθέσουμε την ερώτηση προς εσάς κάτι που δε σας συμφέρει; Εσείς γιατί δεν ΠΑΡΑΔΕΧΕΣΤΕ ΤΟ ΤΙ ΕΙΣΤΕ; Πείτε στο λαό, γράψτε το στις ιστοσελίδες σας: ΕΙΣΤΕ ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΗΣ, ΛΑΤΡΗΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ Η' ΑΘΕΟΣ ΣΚΕΠΤΙΚΙΣΤΗΣ, ΑΡΝΗΤΗΣ Η ΣΚΕΠΤΙΚΙΣΤΗΣ ΠΑΝΩ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ. Παραδεχτείτε λοιπόν τι είστε και αφήστε το Άγιο Φως...



Γιατί ψάχνετε για σπίρτα τον Πατριάρχη πριν μπει μέσα... αφού μέσα(στο κουβούκλιο), έχει όση φωτια θέλει απο την ακοίμητη κανδήλα:



Απαντήσαμε προηγουμένως.





Γιατι με επίσημη επιστολή σας δεν ρωτάτε το κεφάλι της Ορθοδοξίας, τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο... αν πιστεύει στο θαύμα του Αγίου Φωτός.



κ. Καλόπουλε, προσέξτε τι γράφετε! Κεφάλι της Ορθοδοξίας ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ, ΑΛΛΑ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ. Είδατε πως φαίνεται η ΑΓΝΟΙΑ σας για την πίστη μας;. Δεν υπάρχει ΚΑΝΕΝΑΣ απολύτως λόγος να τεθεί τέτοιο ερώτημα στον Οικουμενικό Πατριάρχη...Ούδεποτε,ο ίδιος αρνήθηκε το θαύμα, και ουδέποτε έθεσε ζήτημα αμφισβητησης του θάυματος.Όλο αυτό είναι ένα παραμύθι και μια παρεξήγηση,απο έναν ιερέα του πατριαρχείου, με το οποίο δε συμφώνησε η Α.Θ.Π κ.κ. Βαρθολομαίος. Δεν έχει νόημα να του στείλουμε εμεις (ποιοί εμείς, όλοι είμαστε ένα) αλλά ΕΣΕΙΣ, διότι δεν αφισβητούμε εμεις για τα πιστεύω του Πατριάρχη, αλλά ΕΣΕΙΣ... Τα πράγματα είναι απλά!





Γιατί ο παπα-Μεταλληνός είπε ότι ''αν είχε πίστη ο Πατριάρχης (π.χ ο κλέφτης ειρηναίος;!) γίνεται το θαύμα, αν όχι χρησιμοποιεί την ακοίμητο (αναμμένη δηλαδή) κανδήλα;



Ο πατήρ Γεώργιος Μεταλληνός, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΝΗΤΗΣ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ, αλλά αυτήν τη δήλωση του, την έχω υπ'όψιν μου, την οποία, όπως και τα βιβλία του, την έχετε μεταφέρει όπως εσείς θα θέλατε. Η απάντηση για τον πατέρα Γεώργιο Μεταλληνό βρίσκεται εδώ, σχετικά με την πίστη του για το Θαύμα του Αγίου Φωτός:http://www.oodegr.com/oode/asynithista/thavmata/agio_fws_skepseis1.htm



Και πως θα ξέρουμε ποιά χρονιά έχει την πίστη και τη χάρη;



Ο δικός μας ο Θεός δεν είναι κληρικαλιστής, και ούτε περιμένει την πίστη απο τον Πατριάρχη για να δώσει το Θαύμα Του και να αποδείξει πως είναι ζωντανός και πως είναι ΜΑΖΙ ΜΑΣ. Αν δέν έχει πίστη ο Πατριάρχης (αποδείξτε μου ότι δεν έχει πίστη) θα έχουν οι πιστοί. Ο Θεός, δε, δίνει το άκτιστό (για αυτό δε συνεπάγεται ειδωλολατρία) φως του στον Πατριάρχη αλλά και ΜΕΣΩ του Πατριάρχη στο πλήρωμα της Εκκλησίας Του.

Όσο για τον... κλέφτη Ειρηναίο δείτε εδώ λιγάκι: Ματθαίος, 7, 1, Ρωμαίους, 2, 1

Είναι αιρετικός ο παπά-Μεταλληνός;

Είναι αιρετικός ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος;

Μέχρι στιγμής έχουμε ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ ότι οι μόνοι αιρετικοί είστε εσείς και κανείς Μεταλληνός, ο νοων νοείτω...

Άν ο ίδιος ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως αμφισβητεί το άγιο φως γιατί κατηγορείτε τους αμφισβητίες;

Περί του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως και της αμφισβητησής του περι του αγίου Φωτός απαντήσαμε άνωθι. Τώρα για το ''αμφισβητίες'', ας αφήσουμε τα σχόλια να τα κάνουν οι πραγματικοί αμερόληπτοι και όχι δήθεν ερευνητές τύπου Καλόπουλου, και... ''συνδέσμου'' απομυθοποιητών. Εσάς δε σας είδαμε ποτέ να αμφισβητήτε κάτι για την πίστη των αρχαίων Ελλήνων και τη θρησκεία τους, ούτε για κάποια άλλη θρησκεία, αλλά μόνο για το Χριστιανισμό. Και δεν είστε αμφισβητίες, είστε αρνητές, αυτός είναι ο σωστός χαρακτηρισμός σας, ή πιο μετριοπαθώς αμφισβητίες μόνον του Χριστιανισμού. Περιφέρεστε και στις τηλεοράσεις και μας ενημερώνετε ότι είστε πρόεδρος των... Σκεπτικιστών. Μονομερή σκεπτικισμό πρώτη φορά βλέπουμε (μάλλον έχουμε δει και άλλες...). Ενώ συγγράφετε μαζί με μία άλλη πλειάδα συγγραφέων βιβλία τύπου ''Η Αναβίωση της Αρχαίας Ελληνικής θρησκείας'', δηλώνετε σκεπτικιστής και αμφισβητίας και... άθεος!

Και η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος κ. Καλόπουλε;

Αποφασίστε πρώτα μεταξύ σας πιοί απο σας πιστεύετε και ποιοί όχι και μετά τα ξαναλέμε.

Εμείς (οι Ορθόδοξοι) τα έχουμε καλά και με τις συνειδήσεις μας, και με τους αδελφούς μας. Εσείς μας τα έχετε μπερδέψει λιγάκι(;) με το τί είστε. Άθεος, παγανιστής, χιλιαστής... Τί είστε τέλως πάντων; Μάλλον βρίσκετε τόπο για να αναπαυθείτε στους... ώμους των παγανιστών και λατρών του πολυθεϊσμού, για να έχετε έτσι μία δίοδο για να περνάτε τα αντιχριστιανικά σας μυνήματα (και όχι σκεπτικιστικά, που είναι δικαιολογίες για ηλιθίους, που μάλλον για ηλιθίους μας περνάτε)...

Αλήθεια αφού ο Καλόπουλος είναι ψεύτης, γιατί δεν απαντάτε στις ερωτήσεις του;

Εφόσον η μη απάντηση στις ερωτήσεις του κ. Καλόπουλου, τον καθιστά αληθή, τότε η απάντηση σε αυτές τί τον καθιστά, ψεύτη; Άρα λοιπόν ''σείς είπατε'' και όχι εμείς...

Βεβαίως δε θα παραλείψουμε να αναφερθούμε και στα σχόλια που έγραψαν οι... διαδυκτιακοί ''φίλοι'' του Καλόπουλου στην ιστοσελίδα ''Επανελληνισμός'':

Ο ''Μαίανδρος'' έγραψε:

''Ο πλανεμένος ρασοφόρος (Μαχητής ''Έλλην'') μιλάει για παγανιστές και προσπαθεί να υπερασπιστεί ένα παγανιστικό έθιμο όπως είναι το άγιο φως που προάγει τη δεισιδαιμονία, μάλλον θα πρέπει να είναι αρκετά αφελής''.

Ο καημένος ο Μαίανδρος διακρίνεται απο μία συνεχή ρατσιστική διάκριση απέναντι σε αυτούς που φορούν ράσα. Αλλά τι σόι σκεπτικιστής είναι αυτός, που υπεραπίζεται σκεπτικιστές τύπου Καλόπουλου; Χωρίς να με έχει δεί, με ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ (όπως και σε άλλο σχόλιό του) υπερασπίζεται πως είμαι ρασοφόρος. Δηλαδή σα να λέμε ότι όποιοι υπερασπίζονται το βουδισμό, είναι φαλακροί και έχουν πορτοκαλί χλαμύδες! Βέβαια αυτά περι παγανιστικού εθίμου είναι... άξια γέλωτος.

Σημείωση: Ο Μαίανδρος έβαλε σε εισαγωγικά ('') την λέξη Έλλην γιατί φαίνεται ότι νομίζει ότι δεν είναι Έλληνες οι Χριστιανοί. Βέβαια δεν ήσαν Έλληνες ο Κολοκοτρώνης, που απέδωσε τη νίκη των Ελλήνων στην Παναγία, ούτε ο Μακρυγιάννης που έκανε πάνω απο χίλιες μετάνοιες την ημέρα. Τέλως πάντων.

Η ''Αριάδνη'' έγραψε:

Σαν μέλους του φόρουμ, ο μαχητής Ελληνορθόδοξος είχε την ευκαιρία να θέσει τις ερωτήσεις του προς συζήτηση. Προφανώς φοβήθηκε τις ερωτήσεις που του απευθύναμε. Δυστυχώς φαίνεται πως δεν έχει επιχειρήματα για να μπορέσει να συζητήσει. Προτίμησε το μονόλογο! Ξέρει πως όταν δεν υπάρχει αντίλογος είναι πιο έυκολο (!;)

Το ευχαριστώ μου προς την Αριάδνη.

Θα ήθελα εδώ να ευχαριστήσω την Αριάδνη που επιτέλους παραδέχτηκε και με ονόμασε με το... όνομά μου. Μαχητής Ελληνορθόδοξος, διότι οι άλλοι χρήστες νόμιζαν ότι δήλωσα μόνο Μαχητής Έλλην, δήθεν για να τους παραπλανήσω.

Αλλά η Αριάδνη επίσης υποστηρίζει ότι δε θέλω το μονόλογο. Ασφαλώς θα ξέχασε ότι όταν επιχείρησα να απαντήσω στους ''Επανελληνιστές'' (Περί το Αειπάρθενον της Θεοτόκου) δέχτηκα δριμύτατη επίθεση απο μερικούς φανατικους παγανιστές! Κάποιοι ''βροντοφώναζαν'' ότι θα πρέπει να ''κατέβει'' ο... Απολογητής (τάχα ότι είμαι απο το http://www.apologitis.com/) αλλά επίσης ότι είμαι και ...βλάσφημος και ότι γράφω βλασφημίες στο site τους! Ζητούσαν με λίγα λόγια κάποιοι να με φιμώσουν. Τους έκανα απλώς τη χάρη.

Επίσης η Αριάδνη νομίζει ότι είναι... οπαδός του... διαλόγου (!) επειδή συμμετέχει στο φόρουμ του ''Επανελληνισμού''. Δηλαδή σε ένα φόρουμ, στο οποίο δημοσιεύονται κάποιες αναρτήσεις και όλοι οι χρήστες συμφωνούν, και προσθέτουν και δικά τους συγκαταβατικά σχόλια...Ίδε ο διάλογος!

Ο δε κ. Καλόπουλος έγραψε:

ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΠΟΥ ΕΠΙΜΕΝΟΥΝ ΝΑ ΠΕΡΙΦΡΟΝΟΥΝ ΤΗΝ ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ, ΕΧΟΥΝ ΗΔΗ ΕΠΙΛΕΞΕΙ ΤΟΝ ΣΙΓΟΥΡΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ ΤΟΥ!

Εμείς κ. Καλόπουλε σας ανταποδίδουμε αυτην την πρόταση. Πάντως καλά κάνατε και το γράψατε αυτό. Σίγουρα θα αποκομίσατε καλά σχόλια απο τους φίλους σας του νεοπαγανιστές που καλοπιάνετε.

Η... ''καποιολαγνεία'' του Επανελληνισμού:

Οι διαχειριστές της ιστοσελίδας του ''Επανελληνισμού'' στις αναφορές που έκαναν προς το πρόσωπό μου και προς την ιστοσελίδα μου, στον τίτλο της δημοσιεύσεώς τους, πάντα με αποκαλούσαν ''κάποιοι''. Στην πρώτη αναφορά τους έγραφαν:'' Κάποιοι εξοργίζονται με την αμφισβήτηση και καταλόγους σε ύβρεις'', ενώ στην παρούσα γράφουν:''Άγιο Φως-Κάποιοι ενοχλήθηκαν απο την εκπομπή Αφτιά-Καλόπουλου''

Εμείς δεν νοιώσαμε σαν απαξία την αναφορά μας στο όνομα της ιστοσελίδας τους ''Επανελληνισμός'' (που ακούγεται τόσο ωραία και διεγείρει τα αυτιά των πατριωτών).Βλέπετε, προτιμούμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους...

Οι ευχές μου περι μετανοίας ισχύουν, καθώς μίσος έχουμε για την αίρεση και όχι για τους πλανεμένους. Και αυτή είναι η διαφορά μας...